ประวัติความเป็นมา วัดอรัญญาวาส เพชรบูรณ์

ประวัติหมู่บ้านวังโปง ประวัติหมู่บ้านวังโปง ประวัติความเป็นมา วัดอรัญญาวาส เพชรบูรณ์ ประวัติความเป็นมา จากคำบอกเล่าสืบต่อ ๆกันมาว่าเมื่อปี พ.ศ. 2310 พม่ายกกองทัพมาล้อม และตีกรุงศรีอยุธยา ไทยต้องเสียกรุงศรีอยุธยา ครั้งที่ 2 นั้น ข่าวนี้ล่วงรู้ไปตามหัวเมืองต่างๆ ราษฎรแตกตื่นเกรงกลัวภัยสงครามกันมากด้วยกลัวจะถูกเกณฑ์ให้ไปรบ และถูกจับกวาดต้อนเป็นเชลยไปยังพม่า จึงพากันอพยพหนีภัยที่เกิดจากสงครามครั้งนั้นกันมากมาย และในครั้งนั้นราษฎรหัวเมืองเพชรบูรณ์ แถบบ้านนายม บ้านยางหัวลม ส่วนหนึ่งได้จัดเตรียมเสบียงอาหาร สัตว์พาหนะ อพยพหาที่อยู่แห่งใหม่ เพื่อหลบภัยจากสงคราม รวมได้ราว ๆ 50 ครัวเรือน ส่วนใหญ่เป็นหมู่ญาติและราษฎรที่สมัครใจ โดยการนำของนายพรานผู้ชำนาญทาง ชื่อนายพรานประดิษฐ์ คนบ้านยางหัวลม เดินทางรอนแรมกันมาเป็นเวลา 3 วัน 3 คืน โดยใช้เวลาวันแรกเดินทางมาถึงเชิงเขารัง เดินทางต่อมาถึงฟากเขายังด้านตะวันตกที่ซึ่งเรียกว่า “ลาดใหญ่” ใช้เวลาอีก 1 วัน และจากลาดใหญ่มาถึงบริเวณที่ตั้งหมู่บ้านใช้เวลาอีก 1 วัน จากนั้นก็ได้ทำการหักร้างถางพง ตั้งบ้านเรือนเป็นที่อยู่อาศัยจับจองที่ทำมาหากินเป็นที่นาที่ไร่ตั้งชื่อบ้านว่า “วังดินโป่ง” เพราะที่ตั้งหมู่บ้านอยู่ใกล้วังน้ำลึกใกล้ ๆ วังน้ำ เป็นที่ที่มีดินเค็ม พวกสัตว์ป่าได้อาศัยมากินดินเค็มและลงกินน้ำ ณ ที่แห่งนี้เป็นประจำ ต่อมานายพรานประดิษฐ์ ได้เดินทางไปแจ้งแก่เจ้าเมืองเพชรบูรณ์หรือหลวงโยธานิเทศ ว่าพื้นที่แถบนี้อุดมสมบูรณ์ ที่ทำเลกว้างขวางเหมาะแก่การตั้งบ้านเรือนและที่ทำกิน เมื่อทราบข่าวเจ้าเมืองเพชรบูรณ์ จึงได้ป่าวประกาศแก่นายบ้าน นายตำบลภายในหัวเมืองเพชรบูรณ์ให้ทราบ และได้เดินทางมาดูด้วยตนเอง โดยให้บ่าวไพร่ได้เตรียมกระบวนพาหนะช้างม้า และเสบียงอาหารเพื่อเดินทางไปดูทำเลภูมิประเทศ และออกเที่ยวป่าล่าสัตว์ ตามคำบอกเล่าของนายพรานประดิษฐ์ เดินทางเที่ยวรอนแรมอยู่ 15 วัน 15 คืนจึงได้ทราบว่าบริเวณบ้านวังโป่งเหมาะสมที่จะตั้งขึ้นเป็นถิ่นฐานบ้านเรือน ทำมาหากินได้หลายตำบล เมื่อกลับไปแล้วจึงได้แจ้งให้ ราษฎรที่สมัครใจจะอพยพมาอยู่ ก็ให้นายพรานประดิษฐ์เป็นผู้นำทางมา มีการอพยพเข้ามาอยู่เรื่อย ๆ ครั้งหนึ่ง ๆ หลายสิบครอบครัว ต่อมาชื่อบ้านเดิมตัด คำว่า “ ดิน ” ออก คงเหลือชื่อหมู่บ้านว่า “ วังโป่ง ” (มีผู้อธิบายว่า ชื่อเดิม วังดินโป่ง นั้น คำว่า ดินโป่ง ก็คือ ดินที่มีรสเค็ม พวกสัตว์ใช้กินเป็นอาหารได้ ดังนี้แล) จากคำบอกเล่าบางตอนจะคล้ายกันแต่ก็มีบางส่วนที่แตกต่างกัน เช่นเล่าว่าเดิมหมู่บ้านวังโป่งเป็นหมู่บ้านใหญ่มาแต่โบราณและเป็นที่ตั้งของตำบลมาตลอด แต่ก่อนนั้นเป็นป่าดงดิบ มีไม้ขนาดใหญ่เป็นจำนวนมาก อยู่ห่างไกลจากท้องถิ่นอื่น ๆ อุดมสมบูรณ์ไปด้วยสัตว์ป่านานาชนิด เมื่อครั้งที่ชาวเวียงจันทร์แตกทัพ แม่ทัพได้จับเอาข้าศึกมาพักในหมู่บ้านต่าง ๆ ที่ตำบลนายม อำเภอเมืองเพชรบูรณ์เป็นส่วนมาก โดยให้หลวงโยธานิเทศน์เป็นผู้ดูแล ต่อมาพวกเชลยไม่มีที่ทำกิน หลวงโยธานิเทศน์นึกขึ้นได้ว่าเคยรู้จักกับนายพรานป่า ชื่อนายพรานประดิษฐ์ คนบ้านยางหัวลม ตำบลนายม ซึ่งเป็นผู้รู้จักภูมิประเทศดีจึงได้ไปสอบถามดูนายพรานก็บอกว่าเคยพบที่แห่งหนึ่งซึ่งต้องข้ามเขาไปทางทิศตะวันตกหลวงโยธานิเทศน์จึงเดินทางมาสำรวจด้วยตนเอง เห็นว่าเป็นที่ที่ทำเลอุดมสมบูรณ์เหมาะที่จะตั้งเป็นที่ทำมาหากิน จึงกลับมาสอบถามความสมัครใจว่าใครจะ อพยพไปอยู่ที่แห่งใหม่ รวบรวมได้ประมาณ 40 ครอบครัว และอพยพมาราว ๆ ร.ศ. 20 (พ.ศ. 2344) โดยให้นายพรานประดิษฐ์เป็นผู้ควบคุมดูแลไป